PlayFresh

W niniejszej publikacji Pedagogika kreatywna wyzwaniem edukacji XXI wieku poszukuje się odpowiedzi na pytania: Jak stymulować i rozwijać kreatywność i twórczość u dzieci i młodzieży? Jak modyfikować proces kształcenia i przygotowywać młode pokolenie do konwersji zachodzących w społeczeństwie i na świecie? Ogół pracy składa się z czterech rozdziałów,w których osią rozważań jest twórczość, kreatywność, edukacja, szkoła oraz dodatkowo style kierowania rozwojem i wyzwalaniem cech kreatywnych u dzieci i młodzieży. Publikacja ta ze względu na zróżnicowanie podejmowanych problemów wnosi istotny wkład do toczącego się od kilku lat dialogu na zagadnienie wychowania i kształcenia. Mamy nadzieję, że spotka się z zainteresowaniem pośród studentów, nauczycieli i wykładowców oraz władz oświatowych, albowiem znakomita większość publikowanych artykułów odróżnia się nowatorskim podejściem do problemów edukacji we współczesnym świecie.

Współczesne kłopoty społeczno-gospodarcze i polityczne o zasięgu nie tylko europejskim, ale i światowym dotknęły również naszego kraju i ujawniły kruchość obecnych zdobyczy demokratyzacji życia społecznego i praw ludzi z niepełnosprawnością. Uczeń o specjalnych potrzebach w przestrzeni współczesnego systemu edukacji Wydawało się, że początek lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku wraz z osiągnięciem owej demokratyzacji na tyle ze znakomitym skutkiem zaktywizuje, a w niektórych zakresach uruchomi pronormalizacyjne i integrujące funkcjonowania, że śpiesznie przyjmą one pożądany systemowy wymiar i obejmą wszelkie sfery i płaszczyzny życia społecznego. Tym samym obejmą i zarazem zmodyfikują przestrzeń systemu wiedzy, wyraźnie różnicując i wzbogacając jego dotychczasową programowo-organizacyjną propozycję, jak też uczynią ją de facto dostępną dla zainteresowanych i oczekujących na nią uczniów. Więc system ten miał się ,otworzyć” na potrzeby wszystkich dzieci, zarówno tych pochodzących ze środowisk o zdegradowanym społecznym statusie, bardzo często niezaradnych i nie angażujących się w rozwój i kształcenie dzieci, jak także tych dotkniętych niepełnosprawnością czy o specjalnych potrzebach, zabezpieczając im wszystkim adekwatne do sposobności i zdolności, zróżnicowane formy zajęć i wsparcia. Niestety, oczekiwane funkcjonowania nie odnalazły dotąd satysfakcjonującej dla tych uczniów i ich rodzin realizacji, mimo ze stuprocentową pewnością wielu walorów upowszechnianego kształcenia w postaci grup/klas integracyjnych, których powstawanie wyregulowano w specjalnych zarządzeniach. Wyraźna koncentracja na generowaniu wskazanych form organizacyjnych w przestrzeni systemu edukacji nie była kompatybilna z jego zaangażowaniem w prointegracyjne działania na rzecz włączania uczniów o specjalnych potrzebach i zabezpieczeniem dla takiej jej realizacji adekwatnego ,zaplecza”. W chwili obecnej w owo włączanie ,wchodzimy”, wyraźnie je intensyfikując, niestety, na co pragnę wraz z Autorami opracowań zawartych w proponowanej Czytelnikowi zbiorowej monografi i zwrócić uwagę, zbyt słabo do niego przygotowani.

Ciągle zmieniające się warunki otoczenia zewnętrznego i wewnętrznego funkcjonujących na rynku podmiotów wymuszają podejmowanie poprzez nie działań o charakterze dostosowawczym i doskonalącym. Model doskonalenia znormalizowanych systemów zarządzania oparty na wiedzy Ich celem jest w szczególności zdobywanie przewagi konkurencyjnej na rynku, którego charakter  wielkość zmienia się wraz z postępującymi procesami globalizacji. Konieczność podejmowania działań doskonalących nie dotyczy tylko spółek globalnych. Małe i średnie przedsiębiorstwa/firmy/spółki, działające na rynkach regionalnych i krajowych, również konkurują ze sobą. Obok przemian techniczno – technologicznych związanych z modernizacją procesów produkcyjnych, wdrażaniem innowacji technologicznych i produktowych wyjątkową rolę odgrywają zmiany o charakterze organizacyjnym.

Zeszyty ćwiczeń logopedycznych z cyklu „Chcę poprawnie wymawiać” stanowią materiał pomocniczy i utrwalający w korygowaniu wad wymowy u dzieci. Ćwiczenia te mogą być wykorzystywane w gabinetach logopedycznych przez terapeutów mowy oraz przez rodziców, których praca nad poprawą wymowy dziecka powinna zostać uzgodniona z logopedą. Chcę poprawnie wymawiać r ( tr, dr ). Część 1. Ćwiczenia logopedyczne. Zeszyt 9
Niniejszy zeszyt jest pierwszym z dwóch przeznaczonych do terapii wadliwej wymowy głoski /r/, zwłaszcza jeśli jest ona realizowana niezgodnie z normą fonetyczną ( np. r języczkowe, wargowe, międzyzębowe czy gardłowe ). Wyrazy do ćwiczeń w tym zeszycie zostały tak dobrane, aby głoska /r/ występowała po spółgłoskach /t/ i /d/.

Pod koniec pierwszej dekady XXI wieku spora większość obywateli polskich to wszyscy ludzie, którzy mogą twierdzić, iż mimo tego, że byli (i są) Europejczykami, ponad czterdzieści lat mieszkali w tej części Europy, która mocą traktatów, przeciwstawnych ideologii, została podzielona i z ogromnym skutkiem granicami rozdzielona. Ewolucja Instytucji Granicy A zatem większość z nas urodziła się i mieszkała w świecie zasieków, możliwości bycia zastrzelonym, w najlepszym razie uwięzionym w momencie przekraczania granicy bez potwierdzenia władz ówczesnego państwa. Znacząca większość obywateli naszego państwie trzeba również do pokolenia, które doświadczyło przekraczania tzw. „granic przyjaźni”na wschodzie, południu i zachodzie. Na szczęście, gwoli sprawiedliwości, można także zaznaczyć fakt, iż w tej chwili to pokolenie pomimo wszystko nie musiało stawać z bronią po obu jej wortalach, aby nawzajem zabijać się w obronie tych granic.

Zasadniczym celem prezentowanej pracy The lichen biota of Opole Silesia (South Poland). Part 1. The list of lichen species było pokazanie obowiązującego stanu wiedzy na temat różnorodności gatunkowej porostów Śląska Opolskiego; bez gatunków grzybów naporostowych i sparofitów, które będą omawiane oddzielnie zauważając na dużą objętość, została ona podzielona na trzy części. Prezentowana część pierwsza zawiera aktualny stan edukacji na temat rozmieszczenia gatunków porostów na Śląsku Opolskim, ich dynamikę, a także status zagrożenia  w skali Śląska Opolskiego, Górnego Śląska i Polski. W drugiej części przedstawiona zostanie analiza ekologiczna bioty porostów, jednakże część trzecią stanowić będzie Atlas geograficznego rozmieszczenia na Śląsku Opolskim.

Człowiek nie posiada odwagi być sobą. Nie posiada odwagi przyjrzeć się sobie, nad czym Gide ubolewa. Te prawa naśladownictwa nazywa „prawami strachu”. Kondycja człowieka w literaturze francuskiej XX wieku Człowiek boi się samotności wynikającej z braku akceptacji. Jednakże pełne podporządkowanie się danemu wzorcowi pozbawia możliwości myślenia, podejmowania wyborów, rozwiązywania problemów. Gide wskazuje, że taka postawa wobec samego siebie jest okrutna. Mówi dosłownie, że ta „agorafobia moralna” jest mu wstrętna. Nazywa ją tchórzostwem, a wręcz najgorszym jego wyrazem. Uważa, że samotność jest dobroczynna. Wynalazków dokonujemy w każdej chwili sami. Lęk człowieka przed samym sobą, brak odwagi w byciu sobą sprawia, że tracimy coś najważniejszego, coś, co odznacza nas od innych, stanowi o naszej oryginalności, jest rzadkością. A to aktualnie staramy się zrujnować. Dla Gide’a naśladowanie wyklucza wyznanie, że kocha się życie.

Twórczość wrocławskiego poety mistycznego Johanna Schefflera alias Angelusa Silesiusa można by – w nieco górnolotny sposób – uznać za trwałą część kulturowego dziedzictwa Europy. Poeta poetów. Studia nad polską duchowością religijną na przykładzie recepcji Angelusa Silesiusa Takie przyporządkowanie uprawomocniają choćby trzy fakty: 1) jej wysoki poziom artystyczny, wyróżniający poetę zwłaszcza na tle poezji baroku, 2) jej par excellence europejskie korzenie (bywały w świecie, wszechstronnie wykształcony Ślązak czerpał pełnymi garściami z dorobku kultury łacińskiej, niemieckiej, holenderskiej, hiszpańskiej, włoskiej, francuskiej), 3) rola jego produktu (nie tylko) artystycznego, silnie oddziałującego tak na autorów mu współczesnych, jak również późniejszych, , a oprócz tego na postęp takich form jak pieśń religijna czy sentencja. Pomimo znaczącej roli, jaką odegrał, efekty jego działalności (oprócz)literackiej długi czas były w Polsce – kraju, z którym związany jest osobą ojca – całkowicie ignorowane. Wręcz popularyzacja wyimków z jego dorobku przez Adama Mickiewicza (1836) niewiele w tym obrazie zmieniła.